ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΦΙΛΩΝ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙΩΝ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗΣ
"Μην μελετάς απλά την Ιστορία. Ζήσε την!"
Η μάχη της Πύδνας

                Φαίνεται οτι η κίνηση αυτή γρήγορα γενικεύθηκε, και τα σώματα που είχαν αρχίσει να στρατωνίζονται επέστρεφαν δρομέως στο πεδίο της μάχης. Οι πεζεταίροι άρχισαν γρήγορα και με πειθαρχία να συγκροτούν τις τις τάξεις τους και τα παραγγέλματα των Λοχαγών και των Συνταγματα­ρ­χών τους τώρα ακούγονται καθαρά καθώς η οι σαρισοφόροι της φοβερής Μακεδονικής Φάλαγγας σαν ανθρώπινο τείχος αρχίζουν τώρα να κινούνται προς τα εμπρός. Από την απέναντι μεριά οι Ρωμαίοι φαίνονται να αιφνιδιάζονται. Καθώς όμως οι Λεγεω­νά­ριοι δεν υστερούν καθόλου σε πειθαρχία και εκπαίδευση γρήγορα οι σπείρες οργανώνονται σε κοόρτεις και, κάτω από τις κοφτές προσταγές των εκατόνταρχων, οι κοόρτεις σε λεγεώνες πανέτοιμες για την μάχη.
                Ο Περσέας όλη αυτήν την ώρα ή δεν ήθελε ή δεν μπορούσε να συγκρατήση τους αξιωματικούς του. Ήταν άνθρωπος με αδύνατο χαρακτήρα και αναποφάσιστος και η αναρρίχησή του στον θρόνο συνδέθηκε με την δολοφονία του αδελφού του Δημητρίου στην οποία έπαιξε και ο ίδιος έναν σκοτεινό ρόλο. Οι ευθείς και προσηλωμένοι στις παραδόσεις Μακεδόνες ήταν φυσικό να μην τρέφουν μεγάλη εκτίμηση σε τέτοιον βασιλιά. Όπως και να έχει, η κατάσταση φαίνεται οτι αρχίζει να ξεφεύγει από τον απόλυτο έλεγχό του.
                Καθώς η φάλαγγα βαδίζει γοργά σε πυκνή διάταξη, ακούγεται το παράγγελμα «κάθες τα δόρατα !» και οι σάρισες των πέντε πρώτων ζυγών οριζοντιώ­νονται ενώ οι υπόλοιπες γέρνουν 45 μοίρες προς τα εμπρός παρέχοντας έτσι σαν ομπρέλλα προ­στα­σία στους στρατιώτες από βλήματα. Ένα δάσος από σιδερένιες αιχμές προβάλλει που κινείται με απόλυτο συγχρονισμό, καθώς οι χιλιάδες πεζεταίροι διαβαίνουν σαν ένα σώμα τον ποταμό. Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη φαντασία για να αντιληφθούμε οτι το θέαμα θα πρέπει να ήταν επιβλητικό και τρο­μαχτι­κό για τον αντίπαλο. Ο ίδιος ο Αιμίλιος Παύλος ομολό­γησε μετά την μάχη οτι ποτέ στην στρα­τιω­τική του ζωή δεν ένοιωσε τέτοιο φόβο όσο την στιγμή της επιθέσεως της μακεδονικής φάλαγγος. Μάταια οι βελίτες εκτοξεύουν εναντίον της ακόντια και στην συνέ­χεια οι πρώτες σπείρες τους υσσούς τους, τα ιδιόρυθμα αυτά ρωμαϊκά ακόντια. Οι σαρισοφόροι με την ιαχή «ελελεύ!» διασχίζουν δρομαίως τα τελευταία μέτρα της εφόδου τους και πέφτουν πάνω στις λεγεώνες.
                Άγρια μάχη ξεσπά τώρα και στο κέντρο της παρατάξεως καθώς οι επίλεκτοι των δύο στρατών προσπαθούν να καταβάλλουν ο ένας τον άλλον. Ο ωθισμός της Φάλαγγος γρήγορα αποδεικνύεται ισχυρότερος και καθώς οι Ρωμαϊκές σπείρες αδυνατούν να βρούν διέξοδο για να προσβάλλουν τον εχθρό καθηλωμένες εμπρός στο δάσος των σαρισών, οι λεγεώνες αργά αλλά σταθερά υποχωρούν. Σε ένα ή δύο σημεία μάλιστα η υποχώρηση αρχίζει να γίνεται πανικός.
 
 
Η ΡΩΜΑΪΚΗ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ
 
                Τότε η ψυχραιμία και η σταθερότητα του Λεύκιου Αιμίλιου Παύλου ήταν που δικαί­ωσαν την Ρωμαϊκή σύγκλητο για την επιλογή της. Καταλαβαίνει οτι η Φάλαγγα είναι δύσκολος αντίπαλος όσο είναι σε πυκνή και αδιάσπαστη παράταξη. Διατάζει τις δύο λεγεώνες να υποχωρήσουν μέχρις ότου ευρεθούν στο λοφώδες έδαφος, ελπίζοντας να παρασύρει τους πεζεταίρους. Ταυτόχρονα δίνει και άλλες εντολές : Πρώτα ανασυντάσ­σει τους συμμάχους του Ιταλούς στο δεξιό του πλευρό και διατάζει να αντεπιτεθούν με τους ελέφαντες μπροστά εναντίον των Θρακών και Μακεδόνων πεζών που πέρασαν το ποτάμι. Στην συνέχεια διατάζει το ιππικό του να επιτεθεί στο δεξί πλευρό της φάλαγγας αλλά και κατά μήκος του μετώπου των τάξεών της.
                Και ο Περσέας; Όλη αυτή την ώρα και ενώ η μάχη μαινόταν στην απέναντι όχθη, αυτός με το σύνολο του ιππικού και μεγάλο μέρος των πεζικών δυνάμεων παρέμενε αδρανής. Ήταν μήπως ο φόβος που τον συγκρατούσε; Είχε μήπως κάποιο μυστικό σχέδιο δράσεως; Ότι και να ήταν το κίνητρό της, η αδράνεια αυτή του μακεδόνα βασιλέα αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα ιστορικά μυστήρια. Εκείνο που είναι σίγουρο είναι οτι διευκόλυνε τους Ρωμαίους κατά πολύ, απελευθερώνοντας μέγα μέρος των δυνάμεών τους. Στο δεξιό πλευρό της Ρωμαϊκής παρατάξεως οι πολυάριθμοι Ιταλοί άρχισαν ήδη να κάμπτουν το μακεδονικό και θρακικό πεζικό. Εκεί που ασκήθηκε η φοβερώτερη πίεση ήταν στο κέντρο. Καθώς η εγκληματική αδράνεια του Περσέα άφησε το Ελληνικό δεξιό τελείως ακάλυπτο, το Ρωμαϊκό ιππικό χωρίς φόβο άρχισε να κάνει μαζικές εφόδους κατά της φάλαγγος προκαλώντας απώλειες και, το κυριώτερο, προκαλώντας αταξία στις γραμμές τις.
                Παρ' όλα αυτά η φάλαγγα συνεχίζει. Όμως από ενθουσιασμό των στρατιωτών αλλά και απειρία των αξιωματικών της, καταδιώκοντας τους Ρωμαίους έχει αρχίσει ήδη να ανηφορίζει τις ομαλές πλαγιές του Ολόκρου. Όμως ο Περσέας που τους βλέπει καθαρά δεν είναι Αλέξανδρος. Δεν δοκιμάζει ή δεν μπορεί να τους σταματήση. Και οι πυκνές σειρές των πεζεταίρων που είναι και το μεγάλο τους πλεονέκτημα στην μάχη, ανοίγουν εδώ και εκεί καθώς το ανώμαλο έδαφος διασπά τις γραμμές τους. Αυτή την στιγμή ο Αιμίλιος Παύλος διατάζει τις λεγεώνες να αντεπιτεθούν. Αμέσως φαίνεται καθαρά οτι ο Ρωμαϊκός σχηματισμός είναι πιό ευέλικτος και καλύτερα προσαρμοσμένος για μάχη σε ανώμαλο έδαφος. Οι δύο λεγεώνες αναλύονται σε κοόρτεις και αυτές στις σπείρες τους, που τώρα αρχίζουν να εισδείουν ανάμεσα στα κενά της φάλαγγος. Η μάχη αρχίζει να διασπάται σε πολυάριθμες επιμέρους συγκρούσεις. Καθώς η σάρισα είναι όπλο που είναι πολύ δύσχρηστο σε μονομαχίες, οι λεγεωνάριοι χρησιμοποιώντας επιδέξια το περίφημο ιβηρικό ξίφος τους το gladius hispaniensis, επιφέρουν μεγάλες απώλειες στο μακεδονικό πεζικό, απώλειες που ανοίγουν ακόμη περισσότερο τις γραμμές της φάλαγγος.
                Ο Περσεύς που εξακολουθεί να κρατά μακρυά από την μάχη χιλιάδες στρατιώτες του, βλέπει την άσχημη τροπή της μάχης. Τι σκέψεις πέρασαν από το μυαλό του εκείνες τις στιγμές κανείς δεν θα μάθει ποτέ. Ήθελε να διαφυλάξη το ιππικό του για να έχει ένα κάποιο στοιχείο ισχύος στις διαπραγματεύσεις απέναντι στους Ρωμαίους, ή απλά πανι­κο­βλήθηκε; Ότι και να σκέφθηκε, η ενέργειά του αποτέλεσε τήν επισφράγιση της θα­να­­τικής καταδίκης της Μακεδονίας σαν βασιλείου: Εγκατέλειψε τον στρατό του και με το ιππικό τράπηκε προς την πρωτεύουσα, την Πέλλα. Η υποχώρηση του μακεδο­νι­κού στρατού μετρέπεται πλέον σε άτακτη φυγή και αυτή με την σειρά της σε γενι­κευ­μέ­νη σφαγή των ανυπεράσπιστων πλέον φυγάδων. Ο στρατός διαλύεται και το άνθος της Μακεδονικής νεό­τη­τος, είκοσι χιλιάδες και πλέον στρατιώτες, πέφτει άδοξα στην Πύδνα.
 
 

ΤΟ ΤΕΛΟΣ …
 
                Ο Περσέας συλαμβάνεται αιχμάλωτος στην Σαμοθράκη όπου είχε κατα­φύγει με τους γιούς του και μετέχει αλυσόδετος στον θριάμβο των νικητών στην Ρώμη. Πέντε χρόνια αργότερα πεθαίνει στην φυλακή. H Μακεδονία άοπλη και ανυπεράσπιστη πλέον θα γίνει Ρωμαϊκή επαρχία και θα απογυμνωθεί από τα πλούτη της. Οι Ρωμαίοι πολίτες εντυπωσιάζονται με τις Μακεδονικές δεκαεξήρεις που πλέουν στον Τίβερη, μέρος της πολεμικής λείας και θαυμάζουν τους απίστευτους βασιλικούς θησαυρούς και τα καλιτεχ­νή­ματα από την Μακεδονία. Τα πλούτη που αποκόμισαν οι Ρωμαίοι από τα βασιλικά θησαυροφυλάκια των Αιγών είναι μυθώδη: Οκτώ χιλιάδες επτακόσια τάλαντα, πάνω από διακόσια δέκα εκατομύρια σηστέρσια γεμίζουν τα ταμεία του κράτους. Η εισφορά των πολιτών της Ρώμης καταργείται για το έτος 167 πΧ.
 
               Στα χρόνια που θα ακολουθήσουν οι Μακεδόνες θα κάνουν μερικές απόπειρες για να απελευθερωθούν από τους Ρωμαίους, απόπειρες οι οποίες πνίγονται στο αίμα. Σαν συνέπεια ο Ρωμαϊκός ζυγός θα γίνει ειδεχθής και σκληρός για πολλά χρόνια. Το άλλοτε ένδοξο βασίλειο του Φιλίππου και του Αλεξάνδρου θα χωρισθεί σε τέσσερις επαρχίες που θα κρατούνται δέσμιες με βαρύτατη φορολογία και μεταξύ των οποίων θα απαγορεύεται κάθε είδους επαφή. Και μόλις εξέλιπε το κραταιό βασίλειο της Μακεδονίας, το «αντίπαλον δέος» για την Ρώμη, τα υπόλοιπα Ελληνικά κράτη-πόλεις είναι εύκολη λεία πλέον για τους Ρωμαίους και η ολόκληρη η Ελλάδα σύντομα θα μετατραπεί σε Ρωμαϊκό ανδράποδο.
                Η Ρώμη κατέκτησε έτσι το τελευταίο ισχυρό προπύργιο του Ελληνισμού. Ταυτόχρονα, το άξεστο Λάτιο, άρχισε και αυτό με την σειρά του να κατακτιέται από το Ελληνικό πνεύμα... Θα απαιτηθούν όμως αρκετοί αιώνες ακόμη μέχρις ο Ελληνισμός αναδυθεί και πάλι, ντυμένος στην Βυζαντινή πορφύρα ...
 
 


 

Σαν σήμερα..

1821 : Δυνάμεις του Τουρκοαιγυπτιακού στόλου και στρατού υπό τον Καρά Αλή και Ισμαήλ Μπέη Γιβραλτάρ αντιστοίχως καταλαμβάνουν το Γαλαξείδι και το πυρπολούν σε αντίποινα για την ήττα τους στην Σάμο και την Καλαμάτα.


1821 : Μετά τρίμηνη πολιορκία οι Ελληνικές επαναστατικές δυνάμεις υπό τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη καταλαμβάνουν την Τρίπολη, γεγονός πολύ σημαντικό για τις μετέπειτα κατά ξηρα επιχειρήσεις του Αγώνα. Ο Κολοκοτρώνης - σε αντίθεση με τους υπόλοιπους οπλαρχηγούς - είχε κατανοήσει πως η κατάληψη της Τριπολιτσάς θα ήταν πρωταρχικής σημασίας για την επανάσταση, αφού θα επέτρεπε στις ελληνικές δυνάμεις να ελέγχουν τον Μοριά και να καταλάβουν ευκολότερα τις υπόλοιπες περιοχές του. Είχαν προηγηθεί οι σημαντικές επιτυχίες των Ελλήνων στο Βαλτέτσι (12-13 Μαϊου) και τα Δολιανά (18 Μαϊου). Επακολούθησε ανηλεής σφαγή των Τούρκων, στρατιωτών και αμάχων, από τους διψασμένους για εκδίκηση Έλληνες παρά τις προσπάθειες αρκετών οπλαρχηγών να διασώσουν τους αιχμαλώτους, και η Τριπολιτσά παραδόθηκε στις φλόγες.


Εμφάνιση όλων

Επισκέπτες


Eπισκέπτες από τις 1/9/2008: 22103